All Hallows’ Dream

“Als je nooit geleerd hebt om te dromen, als je nog nooit visoenen hebt gehad, of de aanwezigheid gevoeld van de spirits die om je heen dwalen – als je nog nooit gereisd hebt voorbij de poorten van de dood of in één van de dimensies van de Andere Wereld hebt gekeken – dan is dit het moment. Dit is het moment om voorbij de sluiers te gluren, want de Andere Wereld staat op het punt haar muren af te breken van de kleine doos (welke jij jouw wereld noemt) en haar bewoners komen er aan om een beroep op jou te doen.”[1]

Halloween. All Hallows’ eve…

Een naam die een diepe liefde voor de poëtische en magische essentie van de wereld, die reikt tot voorbij taal, bij me oproept. Een gevoel dat heel goed past bij de zweem van duistere romantiek en de diepe verbinding met het dodenrijk en andere dimensies. Een sensatie die Halloween in het holst van de nacht heimelijk met zich mee draagt.

Bovennatuurlijke krachten, overledenen en heiligen verering

Halloween is niet voor niets een aanduiding geworden voor een nacht die bol staat van de magische bezweringen en de belofte van spirituele, diepe en duistere belevenissen inhoudt. Het is van oorsprong de Engelse benaming voor allerheiligenavond, een feest dat gevierd wordt op 31 oktober, de avond voor Allerheiligen; All Hallows’ eve (met name in Ierland, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Canada). Halloween valt samen met het Keltische nieuwjaarsfeest Samhain (wat uitgesproken wordt als “sow-in”), de viering van het einde van de zomer, de oogst.

In westerse landen is het een commercieel festijn geworden: Eindelijk een avond waarop je de heks uit kunt hangen, die je het hele jaar diep weg hebt gestopt in onderbewuste, je als de boeman kunt gedragen die altijd al in je hebt voelen dringen, en een reden om eens lekker uit je pan te gaan en anderen de stuipen op het lijf te jagen. Maar wij zijn niet de enigen die even los zijn van de ban, het juk van onzichtbare, maar strakke ketenen van beperking en macht…

In deze nacht komen overleden zielen terug naar hun oude woonplaats om zich te laven aan eten en drinken dat geofferd wordt door levenden. Bovennatuurlijke wezens duiken op.

Contact met de doden

Hoe komt het dat de dood zo vaak wordt afgebeeld met een zeis? Deze periode, dit feest –het feest van de doden- valt samen met het feest van de oogst. In de herfst zal duidelijk worden waar de zwakheden van het leven zich bevinden. Alles wat niet langer vol van leven is zal zich toonbaar maken. In de harde en koude winter zullen slachtoffers vallen. Maar er zullen ook boodschappers zijn, hulp van andere dimensies en misschien zijn er wel verwanten die om hulp komen vragen.

Een goede methode om in contact te komen met overledenen in deze tijd is door dromen en door te verblijven in de hypnagogische staat. Het is tijd om eens extra op te letten op de bezoekers in onze dromen en de dromen die we hebben van onze geliefde (en misschien ook wel niet zo geliefde) overledenen.

Meer dan een Keltisch geloof

Mythologisch beschouwd zijn dromen een plek in de onderwereld van ons bewustzijn; het pad naar het land van de doden is geplaveid met sterke emoties. In de oude wereld zijn Thanatos (God van de overledenen) en Hypnos (God van de dromen) broeders. In vele religies en oude culturen wordt er een link gelegd tussen dromen en voorouders (Ryan Hurd; http://dreamstudies.or). Dromen zijn altijd een manier geweest voor de overledenen om in contact te kunnen blijven met ons en rond 31 oktober lijken de mogelijkheden en vooruitzichten hierop extra aanwezig.

Hongerige Geesten

Niet alleen in de westerse landen komt het oude gebruik van dodenverering voor. Tot ver terug in de wereldse geschiedenis zijn er volkeren en landen (geweest) die een vereringsfeest voor de doden hielden en houden. De Mexicanen vieren vanaf 31 oktober de  Día de Muertos (de dag van de doden). Ze  vereren hierbij de herinnering aan hun geliefde overledenen en eren deze door het brengen van offers. Ook in China wordt al eeuwen een dergelijk feest gevierd, waarbij er offers worden geboden aan de doden. Het wordt het Feest van de Hongerige Geesten genoemd en vindt meestal plaats in augustus.

Volgens de overlevering (Ullambana sutra) leerde Boeddha aan een leerling hoe deze zijn moeder kon bevrijden uit het lagere rijk, het rijk van de Hongerige Geesten. Boeddha vertelde hem om voedsel te offeren aan alle hongerige geesten, om zijn moeder te bevrijden.

In Japan en andere oosterse landen worden gelijksoortige feesten gehouden, waarbij gelooft wordt dat de doden terugkomen om een offer te aanvaarden.

“Ik wilde elke seconde bij Ren blijven, maar in de zevende maand kwam mijn honger zo sterk en onweerstaanbaar opzetten als buikkramp, als volle maan, of als voetzoekers die de keukengod naar het godenrijk zendt om rapport uit te brengen over een familie. Ook als ik ineengerold op mijn dakspant lag, of zweefde boven het bed van mijn zuster-echtgenote, had ik het gevoel dat er verlokkend naar me werd gewenkt, dat iets aan me trok. Gedreven door een honger die zo sterk was dat ik het niet meer uithield, verliet ik de veiligheid van de slaapkamer. Het was de vijftiende dag van de maand waarop het festival van de hongerige geesten plaatsvindt. Ik wervelde rond en zag creaturen met uitgemergelde, grauwe en gerimpelde gezichten die in lompen liepen, hun lichamen geknakt door eenzaamheid, verlies en wroeging.”[2]

Wat ga jij doen met Halloween? Ik ga het vieren in de donkere, kalme ruimte van mijn woonkamer. Ik zal mijn huis reinigen, kaarsen aansteken voor alle dierbare overledenen en –just to be sure- lekkere offerandes en een goed maal aanbieden aan mijn voorouders en de overleden familieleden!

[1] – Een vrije vertaling van een fragment uit The Dreamer’s Book of the Dead by Robert Moss.

[2] – fragment: verslag van een Hongerige Geest uit de roman Droomvrouw, van Lisa See

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *